Kantata w baroku

Nazwa kantata pojawiła się, po raz pierwszy, w tytule zbioru utworów Alessandra Grandiego „Cantade et arie a voce solo” wydane w 1620 roku. Rozwój kantaty barokowej można podzielić na dwa etapy.

Kantata wczesna stanowiła kompozycję solową z towarzyszeniem basso continuo zbudowaną głównie z recytatywów i arii. Utwór przybierał dość różnorodne formy: wariacyjne, zwrotkowe, formę ariosa, i już wtedy można zaobserwować ewoluowanie w kierunku cyklu. Najważniejszymi ośrodkami, w których je tworzono to Rzym (Giacomo Carrisimi ) i Wenecja (Francesco Cavalli, Marc Antonio Cesti, Giovanni Legrenzi). W szkole weneckiej bardzo popularne stały się kantaty wieloczęściowe, chociaż zazwyczaj składały się z 3, 4 lub 6 ogniw. Tamtyka pierwszych kantat była świecka, często alegoryczna. (więcej…)

Podziel się na:
  • Facebook
  • Twitter
  • Blogger.com
  • Wykop
  • email
  • RSS

Canzona w baroku

Canzona to typ utworu wykształcony przez kompozytorów szkoły weneckiej przeznaczony na organy lub zespół instrumentów. Składa się z szeregu naprzemiennie ułożonych odcinków o fakturze imitacyjnej i akordowej. Przeważnie rozpoczyna się charakterystyczną figurą rytmiczną (ćwierćnuta, dwie ósemki, ćwierćnuta), którą przejął z chanson. Najważniejszymi twórcami byli Giovanni Gabrieli, Fiorenzo Maschera, Girolamo Frescobaldi. (więcej…)

Podziel się na:
  • Facebook
  • Twitter
  • Blogger.com
  • Wykop
  • email
  • RSS

Ricercar

Ricercar (z języka jakiegoś oznacza „szukać”) to nic innego, jak motet instrumentalny przeznaczony na organy, lutnię lub klawesyn, a z czasem przeniesiony na zespoły instrumentalne. Utwory tego typu funkcjonowały również pod innymi nazwami takimi, jak fantazja, tiento (w Hiszpanii), capriccio.Występował w dwóch odmianach. Ricercar imitacyjny, który wywodzi się z motetu przeimitowanego, w początkowej fazie rozwoju składał się z licznych i dość różnorodnych melodycznie odcinków imitowanych. Z czasem, różnorodność oraz ilość tych odcinków ulegała ograniczeniu, zaczęto stosować skomplikowane środki polifoniczne, upodabniając się do typowej fugi jednotematowej. (więcej…)

Podziel się na:
  • Facebook
  • Twitter
  • Blogger.com
  • Wykop
  • email
  • RSS

Następna strona »